SM U-107

Wprowadzenie

SM U-107 to jeden z niemieckich okrętów podwodnych typu U-93, zbudowany w latach 1915-1917 w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii. Okręt został wodowany 28 czerwca 1917 roku, a do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej wszedł 18 sierpnia tego samego roku, pod dowództwem kapitana Wilhelma-Friedricha Starke’a. U-107 odegrał istotną rolę w działaniach wojennych na morzach podczas I wojny światowej, zdobywając uznanie za swoje osiągnięcia w zatapianiu statków nieprzyjaciela. W artykule przedstawimy historię tego okrętu, jego dowódców oraz najważniejsze operacje, które przeprowadził.

Budowa i pierwsze dni służby

Okręt SM U-107 został zaprojektowany jako część nowej generacji niemieckich okrętów podwodnych, które miały na celu zwiększenie efektywności działań morskich. Jego konstrukcja i wyposażenie były zgodne z ówczesnymi standardami, co pozwoliło na skuteczne prowadzenie operacji wojennych. Po ukończeniu budowy i wodowaniu, U-107 przeszedł cykl prób morskich, które miały na celu sprawdzenie jego zdolności operacyjnych.

Po wejściu do służby pod dowództwem kapitana Starke’a, okręt został przydzielony do IV Flotylli, która była szczególnie aktywna w zachodniej części kanału La Manche. Już 21 października 1917 roku, U-107 odniósł swoje pierwsze sukcesy bojowe, uszkadzając grecki parowiec „Epiros”, co stanowiło początek jego intensywnej działalności jako jednostki bojowej.

Przełomowe operacje U-107

Rok 1918 był szczególnie owocny dla SM U-107. 1 stycznia tego roku nowym dowódcą został Kurt Slevogt, który kontynuował misję zatapiania statków przeciwnika. Pierwszym poważnym sukcesem pod jego dowództwem było storpedowanie brytyjskiego parowca „Marstonmoor” 14 kwietnia 1918 roku. Statek ten płynął z ładunkiem węgla do Murmańska i został zaatakowany 55 mil na północny zachód od Cape Wrath. Zatopienie jednostki o pojemności 2744 BRT potwierdziło zdolności bojowe U-107 oraz umiejętności jego załogi.

Dalsze operacje przyniosły kolejne sukcesy. 29 czerwca tego samego roku U-107 zatopił norweski żaglowiec „Castor I”, a miesiąc później, 1 sierpnia, na czoło okrętu stanął nowy dowódca Kurt Siewert. Pod jego przewodnictwem okręt kontynuował swoją misję z jeszcze większym zaangażowaniem.

Największe osiągnięcia i zatopienia

Podczas swojego krótkiego, acz intensywnego okresu aktywności bojowej, SM U-107 dokonał szeregu zatopień znacznych jednostek handlowych. Wśród nich można wymienić amerykański parowiec „Cubore”, który został storpedowany 15 sierpnia 1918 roku. Statek płynął z Saint-Nazaire do Nowego Jorku i miał pojemność 7117 BRT. Niestety w wyniku ataku zginęło dziewięciu członków załogi.

Kolejnym znaczącym osiągnięciem było zatopienie brytyjskiego parowca „Idaho” oraz „Lake Edon”. Ataki miały miejsce odpowiednio trzy dni po ataku na „Cubore” oraz osiem dni później. W sumie w tym krótkim okresie U-107 zyskał reputację skutecznego okrętu podwodnego zdolnego do przeprowadzania udanych misji raiderowych.

Jednak największym i ostatnim sukcesem SM U-107 było zatopienie brytyjskiego parowca pasażerskiego linii Cunarda – „Flavia”. Do zdarzenia doszło 24 sierpnia 1918 roku około 30 mil na północny zachód od Tory Island. Statek miał pojemność 9291 BRT i płynął z Montrealu do Avonmouth z ładunkiem drobnicy oraz końmi. Niestety jedna osoba straciła życie w wyniku tego ataku.

Koniec służby i losy po wojnie

Po zakończeniu działań wojennych SM U-107 został poddany Royal Navy 20 listopada 1918 roku, co oznaczało koniec jego aktywnej służby na morzach. Po wojnie okręt przeszedł proces demobilizacji i ostatecznie w 1922 roku został zezłomowany w Swansea. W ciągu pięciu patroli SM U-107 zatopił sześć statków nieprzyjaciela o łącznej pojemności wynoszącej 24 663 BRT oraz jeden uszkodził.

Historia SM U-107 jest przykładem jednego z wielu okrętów podwodnych, które odegrały kluczową rolę podczas I wojny światowej. Jego działalność nie tylko wpisała się w karty historii morskiej Niemiec, ale także pokazała ewolucję strategii morskich używanych podczas konfliktów zbrojnych.

Zakończenie

SM U-107 pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych niemieckich okrętów podwodnych okresu I wojny światowej. Jego historia pokazuje nie tylko techniczne osiągnięcia epoki, ale także dramatyczne konsekwencje działań wojennych na morzach. Choć sam okręt nie istnieje już od wielu lat, jego dziedzictwo żyje dalej w pamięci historyków oraz miłośników marynistyki.

Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).