Budzimira Wojtalewicz-Winke
Budzimira Wojtalewicz-Winke – Życie i Działalność
Budzimira Wojtalewicz-Winke, znana również pod pseudonimami „Budka” i „Irena”, to postać, która zapisała się w historii Polski jako odważna działaczka podziemia niepodległościowego podczas II wojny światowej oraz uczestniczka Powstania Warszawskiego. Urodziła się 16 czerwca 1924 roku w Wolnym Mieście Gdańsku w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Jej życie to nie tylko historia walki o wolność, ale także zaangażowania w działania na rzecz pojednania polsko-niemieckiego.
Rodzina i wczesne życie
Budzimira przyszła na świat w rodzinie Feliksa Muzyka, który był aktywnym działaczem polonijnym i dyrygentem chóru polskiego „Lutnia”. Jej matka, Bolesława z domu Leszczyńskiej, również odegrała ważną rolę w jej wychowaniu. Budzimira miała trzy siostry: Celinę, Janinę oraz Jadwigę, zamężną Michałkiewicz. W atmosferze zaangażowania w sprawy narodowe spędzała swoje dzieciństwo.
Po agresji III Rzeszy na Polskę we wrześniu 1939 roku życie Budzimiry i jej rodziny uległo drastycznej zmianie. Jej ojciec został aresztowany przez Niemców i zamordowany w obozie koncentracyjnym KL Stutthof. Po tej tragedii Budzimira z matką zostały wysiedlone z Gdańska, co zmusiło je do osiedlenia się w Warszawie.
Działalność w Armii Krajowej
W Warszawie Budzimira postanowiła zaangażować się w działalność opozycyjną przeciwko okupantowi. Wstąpiła do Szarych Szeregów, które były jedną z organizacji młodzieżowych Armii Krajowej. Jej determinacja i chęć walki o wolność kraju doprowadziły do tego, że stała się aktywną uczestniczką Powstania Warszawskiego. Wraz z narzeczonym Tadeuszem Milewskim, który nosił pseudonim „Ćwik”, brała udział w ciężkich walkach jako członkini II plutonu „Alek” – 2. kompanii „Rudy” – batalionu „Zośka” Zgrupowania „Radosław” AK.
W trakcie powstania, które rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 roku, Budzimira wykazała się nie tylko odwagą, ale także umiejętnościami organizacyjnymi. Niestety, jej narzeczony poległ 5 sierpnia 1944 roku, co było dla niej ogromnym osobistym dramatem. Po zakończeniu powstania i klęsce warszawskich powstańców życie Budzimiry jeszcze raz uległo zmianie.
Po wojnie i działalność na rzecz pojednania
Po zakończeniu działań wojennych Budzimira wróciła do rodzinnego Gdańska, gdzie wyszła za mąż za Edmunda Wojtalewicza. Wspierała działania NSZZ „Solidarność”, będąc aktywną uczestniczką ruchu społecznego walczącego o prawa pracownicze i demokratyzację Polski. Jej zaangażowanie w ruch Solidarności było rezultatem głęboko zakorzenionej potrzeby działania na rzecz prawdy i sprawiedliwości społecznej.
W 1986 roku Budzimira wyszła ponownie za mąż za Niemca Herberta Winke i osiedliła się z nim w Atzelgift. Mimo zmiany miejsca zamieszkania nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach i Polsce. Po tragicznej śmierci męża w wypadku samochodowym w grudniu 2011 roku zdecydowała się wrócić na stałe do Polski.
Osiągnięcia i uznanie
Budzimira Wojtalewicz-Winke stała się symbolem niezłomności oraz ducha pojednania między Polakami a Niemcami. Jej historia była inspiracją dla wielu twórców, a sama Budzimira pojawiła się jako bohaterka powieści niemieckiego historyka Dietera Schenka pt. „Jak pogoniłam Hitlera”. Ponadto jej życie zostało uwiecznione w filmie dokumentalnym Barbary Balińskiej oraz Krzysztofa Kalukina pt. „Jedenaste Przykazanie”, który ukazał jej losy oraz rolę, jaką odegrała podczas wojny.
W 2008 roku została uhonorowana Medalem św. Wojciecha za niezachwianą wierność tradycjom gdańskiej Polonii oraz działania na rzecz porozumienia między narodami. To wyróżnienie jest świadectwem jej całokształtu działalności oraz wartości, które wyznawała przez całe swoje życie.
Pochówek i pamięć
Budzimira Wojtalewicz-Winke zmarła 4 maja 2015 roku. Została pochowana na gdańskim cmentarzu Srebrzysko, gdzie spoczywają także inne zasłużone osoby związane z historią Gdańska. Jej grób jest miejscem pamięci nie tylko dla rodziny, ale także dla tych, którzy pragną oddać hołd bohaterom walki o wolność.
Pamięć o Budzimirze trwa nadal dzięki jej działalności oraz wartościom, które przekazywała młodszym pokoleniom. Jest symbolem determinacji oraz siły ducha osób walczących o wolność swojego kraju.
Zakończenie
Budzimira Wojtalewicz-Winke to postać niezwykle ważna nie tylko dla historii Gdańska, ale także dla całej Polski. Jej życie pokazuje, jak wielkie znaczenie ma walka o wolność oraz konieczność budowania mostów porozumienia między narodami. Dzięki jej niezłomnej postawie oraz działalności na rzecz pojednania polsko-niemieckiego pozostaje ona wzorem dla kolejnych pokoleń.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).